၁။ အားလံုးေကာင္းတယ္ဆိုတာကိုယ္ေကာင္းမွျဖစ္တာပါ။ ၂။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကို သူမ်ားအားက်ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ဖို႕ လိုတယ္။ ၃။ က်ဳပ္ေသသြားရင္က်ဳပ္ဘာေတြ လုပ္ခဲ့သလဲဆိုတာ က်ဳပ္ရဲ႕စာအုပ္ေတြက ခင္ဗ်ားတုိ႕ကိုေျပာျပပါလိမ့္မယ္။ ၄။ သိထားတဲ့အခါမွာေက်နပ္ေနရင္ သိထားတာနဲ႕ပဲ ကိစၥၿပီးသြားလိမ့္မယ္။ ၅။ နည္းနည္းေလးမွားတာကို ခႊင့္လႊတ္ခဲ့ရင္ မဟာအမွား ႀကီးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ဆိုတာ ၾကပ္ၾကပ္သတိထား။ ၆။ ဘာပဲကုန္သြား ကုန္သြား၊ က်ဳပ္ဆီမွာ အၿမဲရွိေနတာက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲ။ ၇။ ျမင့္ျမတ္ခ်င္ရင္ျမင့္ျမတ္တ့ဲအလုပ္ကိုလုပ္ရပါမယ္။ ၈။ လုပ္မယ္လို႕စိတ္ကူးရဲရင္အဲဒီ့အလုပ္ဟာေအာင္ျမင္ဖို႕ ေသခ်ာသြားၿပီလို႕ က်ဳပ္ယံုၾကည္တယ္။ ၉။ ေမာၿပီဆိုၿပီး သြားမရပ္လိုက္နဲ႕။ ပုိၿပီးေမာသြားလိမ့္မယ္။ ဆက္သာလုပ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့အခါ သူ႕ဘာသာသူ အေမာေျပသြားလိမ့္မယ္။ ၁၀။ တန္ဖိုးဆိုတာ သိတဲ့လူအေပၚမွာပဲ တည္တယ္။ မသိတဲ့ လူေတြအတြက္ ဘာမွတန္ဖိုးမရွိဘူး။ ၁၁။ မုန္းတဲ့လူကမခ်စ္တာထက္၊ ခ်စ္တဲ့သူေတြက မမုန္းဖို႕ က်ဳပ္မွာတာ၀န္ရွိတယ္။ ၁၂။ အခြင့္အေရးရယ္၊ အခ်ိန္အခါရယ္၊ ပံ့ပိုးမႈရယ္၊ စိတ္ဆႏၵရယ္မပါဘဲ ဘယ္အလုပ္မွ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ၁၃။ ၿပီးၿပီးေရာလုပ္ခဲ့တဲအလုပ္ေတြအားလံုးဟာေနာင္လာေနာက္သားေတြကိုေခ်ာက္တြန္းခဲ့တာပဲျဖစ္တယ္။ ၁၄။ လုပ္ၿပီဆိုကတည္းက သမုိင္းတင္ခ်င္လို႕ပဲ။ ၁၅။ ျမင့္ျမင့္ပ်ံရင္ေတာ့ မ်ားမ်ားေမာမွာပဲ။ မ်ားမ်ားေမာမွလည္း ျမန္ျမန္ေရာက္မယ္။ ၁၆။ ကုိယ္လုပ္ေနတဲ့အလုပ္အေပၚမွာရိုးသားစြာ လိပ္ျပာသန္႕ေနရင္ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မႈစရာမလိုဘူး။ ၁၇။ မေကာင္းဘူးလို႕တစ္သံတည္းမထြက္သေရြ႕ ကုိယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ဟာ ေကာင္းေနတယ္လို႕ က်ဳပ္ယူဆထားတယ္။ ၁၈။ လုပ္ခ်င္သေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ေသးရင္ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ထားမွာပဲ။ ၁၉။ ရန္သူတစ္ေယာက္ထက္၊ ပတ္ခ်ာလည္၀ိုင္းေနတဲ့မိတ္ေဆြတုေတြကုိ က်ဳပ္ကပုိေၾကာက္တယ္။ ၂၀။ လုပ္ၾကည့္လို႕မွားသြားရင္ ၀မ္းသာေပေတာ့။ ၂၁။ ႏႈိက္သေလာက္ရတာ ပညာပါပဲ။ ၂၂။ ဘယ္ကိစၥကိုမဆို ပီပီျပင္ျပင္ မတီထြင္ႏိုင္ရင္ ရယ္ခ်င္စရာျဖစ္သြားမွာ။ ၂၃။ သူမ်ားလုပ္ျပတာေတြကို အားရစရာမလိုဘူး။ အားက်ဖို႕ပဲလိုတယ္။ ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္ဖို႕လိုတယ္။ ၂၄။ လုပ္ခဲ့တာေတြအေပၚမွာ ယစ္မူးမေနဘူး။လုပ္ခ်င္တာေတြအေပၚမွာ စိတ္ကူးမယဥ္ဘူး။ လုပ္ေနတာေတြအေပၚမွာဘဲ ေက်နပ္တယ္။ ၂၅။ တစ္ေလာကလံုးမွာ လုံၿခံဳတဲ့ေနရာဟာ စိတ္ထဲမွာပဲဲရွိတယ္။ ၂၆။ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနသလဲဆိုတာ သူမ်ားသိဖို႕မလိုဘူး။ ကုိယ္သိဖို႕ပဲလုိတယ္။ ၂၇။ မ်က္စိကန္းတာအေရးမႀကီးဘူး၊ စိတ္ဓါတ္မကန္း ဖို႕အေရးႀကီးတယ္။ ၂၈။ လက္ခုပ္တီးတိုင္း ကိုယ့္ကိုအားေပးတယ္မထင္ နဲ႕၊ ကုိယ့္ကိုေတာထုတ္တာလဲျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ၂၉။ ပညာလိုခ်င္ရင္ မာနထား၊ ပညာေပးခ်င္ရင္ မာနခ်၊ ဒါမွပညာရွင္ျဖစ္တယ္။ ၃၀။ ၀ိုင္းေျမွာက္တိုင္း ေျမွာက္သြားရင္ ေပါက္သြားမွာ လဲ သတိထားဦး။ ၃၁။ ႀကိဳက္ေနတယ္ ဆိုတာ အားလံုးေကာင္းေနလို႕ ဆိုၿပီးမထင္နဲ႕။ သူ႕အတြက္ ႀကိဳက္တာလား၊ ကုိယ့္အတြက္ ႀကိဳက္တာလား၊ စဥ္းစားၾကည့္။ ၃၂။ ကုိက္မယ့္အလုပ္ထက္ ႀကိဳက္တဲ့အလုပ္ကုိလုပ္ ရတာ က်ဳပ္ပိုေပ်ာ္တယ္။ ၃၃။ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ကိုပဲေျပာ၊ ေျပာသေလာက္မ လုပ္ႏိုင္ရင္ ကြယ္ရာမွာ ရယ္စရာျဖစ္ေနမယ္။ ၃၄။ လမ္းျမင္တာနဲ႕ ပန္း၀င္ၿပီလို႕မထင္နဲ႕၊ အေ၀းႀကီး လိုေသးတယ္။ဆက္သာေျပး၊ အခ်ိန္တန္ေရာက္ သြားလိမ့္မယ္။ ၃၅။ ေငြတစ္မတ္နဲ႕ ငါးၾကင္းေခါင္းကို လိုခ်င္လို႕မရပါ။ တန္ဖိုးႀကီးႀကီးေပးခဲ့မွ တန္ဖိုးရွိတာေတြ အားလံုး ရမယ္လို႕ က်ဳပ္ခံယူတယ္။ ၃၆။ ထီးလိုေနမလား၊ ဘိနပ္လိုေနမလား၊ လြယ္အိတ္ လိုလိုက္မလား၊ ကုိယ့္အေျခအေနကို ျပတ္ျပတ္ သားသား ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဖို႕လိုတယ္။ ၃၇။ လမ္းသစ္ထြင္ရင္ ဆူးနင္းမိမွာဘဲ။ ဆူးေၾကာက္ ၿပီးဒူးေထာက္မိခဲ့ရင္မူးေနာက္ၿပီးလဲသြားလိမ့္မယ္ ၃၈။ စိတ္မကုန္မခ်င္းလုပ္လို႕ ေကာင္းေနတဲ့ အလုပ္ ေတြဟာ စိတ္ကုန္သြားတာနဲ႕ရပ္သြားမွာပဲ။ ၃၉။ အရိုးစူးတယ္ဆိုတာငါးစားလို႕။ အမွားမ်ားတယ္ ဆိုတာအလုပ္လုပ္လို႕။ အဲဒါဘာျဖစ္သလဲ။ မွားစမ္းပါေစ။ ၄၀။ တမာရြက္ခါးတာ၊ သၾကားခ်ိဳတာ၊ ငရုတ္သီး စပ္တာ၊ ေရွာက္သီးခ်ဥ္တာ သူတို႕အလုပ္ သူတို႕လုပ္တာမို႕ က်ဳပ္ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ၄၁။ အခ်ိန္ကိုကိုယ္ကေစာင့္ရတာ၊ အခ်ိန္ကကုိယ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွမေစာင့္ဘူး၊ အဲဒါသိပ္မတရားဘူး။ ၄၂။ ကႀကီးကို ပက္လက္လွန္မၾကည့္နဲ႕၊ ကပက္လက္ ေတာ့ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ယပလက္ပဲျဖစ္သြားမွာ။ ၄၃။ ပညာေတာ္တယ္ဆိုတာ ပညာရွာေတာ္ေတာ့လို႕ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ဆက္ႀကိဳးစားဖို႕ သတိေပး ေနတာ။ ၄၄။ စိန္ေခၚတယ္ဆိုတာ အႏိုင္ရေရးအတြက္မဟုတ္ဘူး၊ အရံႈးမေပးဘူးဆိုတာသိဖို႕အတြက္ပဲ။ ၄၅။ စာသာေကာင္းပါေစ၊ ဘာလာေတာင္းစရာရွိပါ့မလဲ၊ အားလံုးျပည့္စံုေနလိမ့္မယ္။ ၄၆။ က်ဳပ္ေရးတဲ့စာဟာက်ဳပ္ဖတ္ဖို႕မဟုတ္ဘူး။အားလံုးဖတ္ဖို႕။ အားလံုးနဲ႕တန္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္။ ၄၇။ ညာစရာရွိလုိ႕ျပင္တာကုိ ပညာရွိလို႕ေခၚတယ္တဲ့။ ဟုတ္လဲဟုတ္ပဲနဲ႕။ ၄၈။ ေနာက္ဆံုးစကၠန္႕အထိပညာရပ္အေပၚမွာရပ္တည္ႏိုင္ျခင္းဟာေယာက်ာ္းေကာင္းရဲ႕စိတ္ဓါတ္ပါပဲ။ ၄၉။ ပညာရပ္တစ္ခုကိုမမွန္ဘူးဆိုတာ သိေနရဲ႕သားနဲ႕ မွန္ပါတယ္လို႕ လက္ခံေနရတာေလာက္ ခံျပင္းစရာေကာင္းတာမရွိဘူး။ ၅၀။ ဂုဏ္ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားတာထက္ ရွိတဲ့ဂုဏ္ကုိ ထိန္းသိမ္းရတာ ပိုခက္တယ္။ ၅၁။ သူမ်ားလုပ္လို႕ျဖစ္တာကို ၀မ္းသာႏိုင္တဲ့လူဟာ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္တယ္။ ၅၂။ တန္ဖိုးဆိုတာေပးတဲ့လူအေပၚမူတည္တတ္တယ္။ ၅၃။ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ေအာက္ကို ငံု႕ၾကည့္ပါ။ ဆူးေညွာင့္ ခလုတ္ေတြ ရွိေနပါတယ္။ အသီးစားခ်င္ရင္ေတာ့ သစ္ပင္ စုိက္ရမွာပဲ။ ဒါမွ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ စားရမွာေပါ့။ ၅၄။ ယံုၾကည္တယ္ဆိုတာတစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကိုယံုရင္ၾကည္တာပဲ။မယံုရင္မၾကည္ဘူး။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။ ၅၅။ ေခါင္းမာတာကို အထင္မႀကီးဘူး။ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတာကိုပဲ က်ဳပ္ကေလးစားတာ။ ၅၆။ လုပ္ျပႏိုင္တာအားလံုးဟာ သတိၱေတြျဖစ္တယ္။ ၅၇။ စိတ္ကူးေတြဟာပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႕ပထမေျခလွမ္းျဖစ္တယ္။ ၅၈။ ပညာဆိုတာ သိတဲ့သူေတြအတြက္သာ အသံုးက်တာ။ မသိတဲ့သူေတြအတြက္ ဘာမွအသံုးမက်ဘူး။ ၅၉။ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ဘာလုပ္ေနသလဲဆိုတာ မွန္မွန္ကန္ကန္သိရင္ လူေတာ္ျဖစ္ၿပီ။ ၆၀။ သိေနတဲ့ပညာကို မလိုခ်င္ဘူး၊ ရွိတဲ့ပညာကိုပဲလိုခ်င္တယ္။ ဒါမွအသံုးက်တာ။ ၆၁။ မနာလိုမျဖစ္နဲ႕၊ လုပ္တဲ့လူဟာေနရာရမွာပဲ။ ၆၂။ အသက္ရွင္ၿပီး အသိေသေနတဲ့သူမျဖစ္ရေအာင္ ႀကိဳးစားတာဟာ က်ဳပ္ရဲ႕အလုပ္ပဲ။ ၆၃။ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ ေျပာေနတာထက္၊ လုပ္ၿပီးမေျပာတဲ့သူကို က်ဳပ္ေလးစားတယ္။ ၆၄။ ဆရာမတူတာနဲ႕၊ အေတြးမတူတာနဲ႕၊ အျပစ္ရွာတတ္တဲ့ပညာရွိဟာ ပညာမဲ့တဲ့သူသာျဖစ္တယ္။ ၆၅။ ေနာက္မပင္ပန္းခ်င္ရင္ အခုပင္ပန္းတဲ့အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ပါ။ ၆၆။ ပညာမွာအရႈံးမရွိဘူး၊ဆက္မလုပ္ရင္သာကုိယ္ကရႈံးတာ။ ၆၇။ ဦးေႏွာက္က သိလုိ႕မရဘူး၊ ႏွလံုးသားကသိမွ သိတယ္လို႕ေခၚတာ။ ၆၈။ ပညာဆိုတာ အရိပ္လိုပဲ၊ ခင္ဗ်ားသြားရင္ သူကလိုက္မယ္။ ခင္ဗ်ားရပ္ရင္ သူကရပ္တယ္။ ၆၉။ မႏိုင္မယ့္အလုပ္ကို အရင္စမလုပ္နဲ႕။ လုပ္ႏိုင္တဲ့အလုပ္ကုိပဲစၿပီးလုပ္။မႏိုင္မယ့္အလုပ္ကိုဆက္လုပ္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ၇၀။ အေျပာလြယ္ေပမယ့္ အလြယ္မေျပာပါနဲ႕။ ၇၁။ က်ဳပ္ေသသြားခဲ့ရင္ က်ဳပ္၀ိဥာဥ္ေလးဟာ ေဗဒင္ပညာနဲ႕အတူ ခင္ဗ်ားဆီ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

Showing posts with label ေဗဒင္ သုေတသန စာတမ္းမ်ား. Show all posts
Showing posts with label ေဗဒင္ သုေတသန စာတမ္းမ်ား. Show all posts

0 comments

ၿဂိဳဟ္ နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး

Published on Friday, December 21, 2012 in


လက္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ေတြထဲမွာ စာအုပ္ထဲက စာေတြ႕နဲ႔ေတာ့ မတူတာအမွန္ပါ။ စာေတြ႕ဟာ မွန္သေယာင္ေယာင္နဲ႔ အတိအက် အေျဖထြက္ဖို႔ မလြယ္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တတ္သိတဲ့ ေဗဒင္ပညာရွင္ ေတြဟာ စာအုပ္ေတြကို ဆရာမတင္ဘဲ လက္ ေတြ႕ေဟာေျပာမႈေတြ အေပၚမွာဘဲ အေျခခံၿပီး စဥ္စားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ စာအုပ္ေတြ စာတမ္းေတြ ပယ္ရေတာ့မလားလို႔ ေမးစရာရွိ ပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ စာအုပ္စာတမ္းေတြဟာ လမ္းျပမီးတိုင္ေတြပါ။ မွန္ကန္ခ်က္က ေရာက္ ေအာင္သြားရမယ့္ လမ္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးကတည္းက ယေန႔အထိ ေဗဒင္က်မ္း ေတြ၊ ေဗဒင္ဆရာေတြဟာ ကိုယ္သိတာေတြကို တြင္တြင္ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြ႕ ထားတာဟာ သူတို႔ရဲ႕ မွန္ကန္ခ်က္သာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ မွန္ကန္ခ်က္ျဖစ္ဖုိ႔ ကိုယ္က အေတြ႕အႀကံဳ ရွာရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အခုျဖစ္ရပ္က စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာၾကပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ၿဂိဳဟ္ေတြ ရာဇယုဂ္ျဖစ္စဥ္မွာ ေအာင္ ျမင္မႈ ရွိမယ္လုိ႔ လက္ေတြ႕မွာ တကယ္ေအာင္ျမင္ ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ ေတြရဲ႕ ဇာတာေတြ ခ်ိန္ကိုက္ၾကည့္ရင္ ကြဲလြဲေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေတာ့ မွန္ကန္ေပမယ့္ အတိုက္ အခံနဲ႔ တက္လာတဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ ဇာတာ ေတြမွာ တက္တက္စင္ လြဲေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

ႏုိင္ငံေရးေလာကဟာ အင္မတန္မွ ညစ္ ပတ္ၿပီး လူတစ္စုေကာင္းစားေရး အတြက္ ႀကိဳးစား ေလ့ရွိတဲ့ အေလ့အထျဖစ္စဥ္မွာ ဘယ္ေလာက္ အားရွိတဲ့ ၿဂိဳဟ္ေတြရွိေနပါေစ၊ အဲဒီထဲမွာ ဆုိးတဲ့ ၿဂိဳဟ္၊ ဆုိးတဲ့သဘာ၀ရွိေနရပါတယ္။ ဒါမွလဲ ဒီလူ
ရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး သက္တမ္းဟာ ၾကာခြင့္ရလာၿပီး ေနရာယူေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္ကင္းလြန္းတဲ့ ဇာတာပိုင္ရွင္ ျဖစ္ရင္ ႏုိင္ငံေရးေလာကထက္ ဘာသာေရးေလာကမွာ အက်ိဳးေပးမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။
           
အခုလို ေျပာျပေတာ့ ဖတ္ဖူး သိဖူးတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္မေနဘူးလား။ ဟုတ္ပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္မွစၿပီး ေဗဒင္ ပညာကို ေလ့လာခဲ့ၿပီး ျမန္မာနဲ႔ ကမၻာ့ေခါင္း ေဆာင္ေတြရဲ႕ ဇာတာေတြ၊  ထိပ္သီး ႏုိင္ငံေရး သမားေတြရဲ႕ ဇာတာေတြကို သုေတသန ျပဳၿပီးမွ ဒီစကားကုိ ေျပာတာပါ။ ေခတ္ကာလအရ ေျပာင္း လဲသြားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ ေတြနဲ႔ အာဏာ ရေခါင္းေဆာင္ေပါင္း သံုးေထာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဇာတာ ေတြကို စုထားၿပီး ရွာေဖြခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
           
ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တိုင္း ျပည္အတြက္ ဘယ္လိုေခါင္းေဆာင္မ်ိဳး ရထားပါ သလဲဆိုတာ ေ၀ဖန္ စိစစ္ႏုိင္ဖုိ႔ ဒီစာတမ္းကို တင္ျပရတာျဖစ္ပါတယ္။
          
 ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ကို တရားေသ လက္ခံပါလို႔ မေျပာခ်င္ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ဦေဏွာက္ကို ဖြင့္ၿပီး ေလ့လာေစခ်င္ပါတယ္။








0 comments

ျမန္မာႏွင့္အိႏၵိယႏိုင္ငံတို႔၏ ေဗဒင္ပညာဆက္ႏြယ္မႈ

Published on in




        အိႏၵိယႏိုင္ငံႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔ဟာ ေက်ာ ခ်င္းကပ္ေနသလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရင္လည္း နဖူး ခ်င္းထိလို႔မတပ္နီးကပ္စြာ တည္ရွိေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံ ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္စ က တည္းက အိႏၵိယႏုိင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ အစဥ္ အလာေတြ၊ မင္းခမ္းမင္းနားေတြ၊ ပြဲလမ္း သဘင္ ေတြ၊ ဗိသုကာေတြ နည္းပညာ အမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ရယူ လက္ခံသံုးစြဲခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕၀ါဒေတြကုိ မိမိတို႔ ဓေလ့စရိုက္နဲ႔ ကုိက္ညီေအာင္ ျပဳျပင္ၿပီး သံုးစြဲ ခဲ့တာ ေတြ႕ရပါတယ္။
        ေရွးက ပ်ဴေခတ္၊ ဗိႆႏုိးေခတ္မွသည္ ပုဂံေခတ္၊ အေနာ္ရထာမင္းလက္ထက္အထိ အိႏၵိယ ယဥ္ေက်းမႈ နည္းပညာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ေလးေလးစားစား လက္ခံရယူခဲ့ပါတယ္။ ပုဂံၿမိဳ႕ ေပၚမွာ ဗိႆႏိုးဘုရားေက်ာင္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ အာနႏၵဘုရား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီဘုရားေက်ာင္းကုိ ျမန္မာတို႔က အိပ္ေနတဲ့ ဘုရားရွိတဲ့ေက်ာင္း (၀ါ) နတ္ေလ်ာင္းေက်ာင္းလို႔ ေခၚခဲ့ၾကပါတယ္။
        ပုဂံေခတ္အစမွ အေနာ္ရထာမင္း လက္ ထက္ အထိ ေလာကီခ်မ္းသာအတြက္ ဆာဒူး ေတြကုိ ကုိးကြယ္ခဲ့ၿပီး ဆာဒူးေတြရဲ႕ ခ်ယ္လွယ္မႈ ကုိ ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ အေနာ္ရထာမင္း လက္ထက္ မွာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားလာကာ ဆာဒူးေတြ အစား ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈေတြ တစ္စတစ္စႏွင့္ ပါ၀င္ လာကာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ ပါတယ္။
        ေဗဒင္ပညာရပ္မွာလည္း ေရွးကတည္းက အိမ္နီးနားခ်င္းႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွ နည္းစနစ္ေတြကုိ ယံုၾကည္လက္ခံခဲ့ၿပီးမွ မိမိတို႔ နည္းနာသုိ႔ ေျပာင္းလဲယူသြားခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာ ျမန္မာအကၡရာေတြဆုိရင္ ျဗဟၼီအကၡရာမွ ေမြးစားရယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ဥ္းေျဖာင့္မွ မ်ဥ္းေကြးသုိ႔ ေျပာင္းလဲယူခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
        ျမန္မာတို႔ သံုးစြဲခဲ့တဲ့ သံဒိ႒ (ေဗဒင္ျပကၡဒိန္ ေတြရဲ႕ တြက္နည္းေတြဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ အသံုး ခ်တဲ့ သူရိယသိဒၶႏၱ တြက္ရုိးက်မ္းအေပၚ အေျခခံ ထားတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာတို႔က အိႏၵိယ ႏုိင္ငံမွ နည္းနာယူရဲတဲ့ေနရာမွာ အထူး သျဖင့္ ဘင္ေဂါနယ္ရဲ႕ နည္းစနစ္ေတြကုိ ေလးေလး စားစား ရယူခဲ့ၾကပါတယ္။
        ျမန္မာဘုရင္ေတြလက္ထက္မွာ ဘင္ေဂါ နယ္၊ ေနာ္ေဒါဒီပန္ (န၀ေဒသ)က ပ႑ိတ္ေတြကုိ ဖိတ္ေခၚၿပီး အလုပ္ခန္႔အပ္ကာ လိုအပ္တာေတြ ေစခိုင္းခဲ့ပါတယ္။ အိႏၵိယမွ ေရွးေဟာင္း ေဗဒင္ ပညာစာအုပ္ေတြကုိ ေရွးကတည္းက ပညာရွင္ ေတြနဲ႔ အိႏၵိယက ပ႑ိတ္တို႔ ပူးေပါင္းကာ ဘာ သာျပန္ဆုိေလ့လာခဲ့ၾကတာေတြလည္း ေတြ႕ရပါ တယ္။
        ယေန႔ ပစၥဳပၸန္ေခတ္အထိ ျမန္မာတို႔က ဘင္ေဂါနယ္က အသံုးျပဳခဲ့တဲ့ ဇာတာပံုစံေတြကုိ အသံုးျပဳေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေတာင္ပုိင္း၊ ေျမာက္ပုိင္း အိႏၵိယရဲ႕ ေဗဒင္ က်မ္းေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာ ရွိပါတယ္။ နည္းစနစ္ အသစ္ ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ အသစ္အဆန္းေတြ ေပါမ်ားေနပါေစ ျမန္မာ ဇာတာ (ရာသီစက္ပံုစံဟာ ယေန႔အထိ ဘင္ေဂါ နည္းစနစ္အေပၚပဲ အေျခခံပါတယ္။
        ျမန္မာ့ဇာတာေတြကုိ နကၡတ္စက္၊ ရာသီ စက္၊ ဇနမတာရာစနစ္ေတြ အေဟာေတြဟာ ဘင္ေဂါျပည္နယ္က ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ဇနမပတၱိတာ ေဗဒင္က အေျခခံခဲ့ပါတယ္။ ၿဗိဳ႕ဟစ္ဇာတက ေဗဒင္က်မ္းပါ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ေလးစား စြာ လိုက္စားခဲ့ၾကပါတယ္။
        ဒီနည္းစနစ္ဟာ အခုမွ သံုးတာမဟုတ္ပါဘူး။ ပုဂံေခတ္က ပုဂံမင္းစုိးႀကီး ဘုရားနံရံေတြမွာ ရာသီစက္ေတြ ေဖာ္ျပထားတာ ကုိ သိျခင္းအားျဖင့္ ေရွးျမန္မာတို႔ဟာ ဘင္ေဂါ နယ္က နည္းနာေတြကုိ လက္ခံသံုးစြဲခဲ့တာ ေတြ႕ရ ပါလိမ့္မယ္။
        ေရွးျမန္မာရွင္ဘုရင္နဲ႔ အိႏၵိယက အရွင္ ဘုရင္ေတြဟာ ဆက္စပ္မႈရွိၾကတဲ့အျပင္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံမွ ပညာရွင္ေတြကုိ ဖိတ္ေခၚလုိ႔ျဖစ္ျဖစ္ အခေၾကးေငြ ေပးၿပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာ့ နန္းတြင္းဆုိင္ရာ ပညာရွိေတြ ခန္႔အပ္တာ၀န္ ေပးခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာ ျပည္ရဲ႕ အေစာဆံုး ျဖစ္ရပ္ေတြထဲမွာ ဘင္ေဂါနယ္ ဟာ မပါမေနရ ပါေနခဲ့ရပါတယ္။
        စာတတ္ေပတတ္ ျမန္မာရဟန္းသံဃာေတြရဲ႕ မသင္မေနရ စာေတြ ထဲမွာ ပါဠိ၊ မကဓ၊ ဘင္ဂါလီ၊ နာဂလီ၊ သကၠတ ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္။ သင္လည္းသင္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ေရွးေဟာင္း ေဗဒင္က်မ္း၊ ေဆးက်မ္းေတြ အမ်ား ႀကီး ျမန္မာျပည္ထဲ ေရာက္ဖူးပါတယ္။
        ေနာက္ပုိင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ျမန္မာတို႔ဟာ မိမိတို႔ကုိယ္ပုိင္မူ ကိုယ္ပုိင္ပံုစံ ကိုယ့္နယ္ပယ္နဲ႔ ကုိက္ညီတဲ့ ၀ါဒေတြကုိ တီတြင္ၿပီး အသံုးျပဳခဲ့ ၾကတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အေျခခံကေတာ့ အိႏၵိယယဥ္ေက်းမႈ နယ္ပယ္ထဲက အမ်ားဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။
        သိသာထင္ရွားတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုဟာ ျမန္မာဘုရင္ေတြထဲမွာ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ကတည္းက ပဒံုမင္းလုိ႔ အမ်ားက သိၾကတဲ့ ဘုိးေတာ္ဘုရား ဦး၀ုိင္း လက္ထက္က ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ နီးပါး ထီးနန္းကုိ ခံစားခဲ့ၿပီး အိႏၵိယထံုးေဟာင္း ဓေလ့ ေတြကုိ ေလးစားတဲ့ မင္းတစ္ပါးလည္း ျဖစ္ပါ တယ္။
        ခရစ္ႏွစ္ ၁၇၈၄-ခုႏွစ္က ျမန္မာပညာရွိ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ကုိ ဘင္ေဂါနယ္ (နာဗာဒိပ္)ကုိ ေစလႊတ္ခဲ့ၿပီး ဘင္ဂါလီပ႑ိတမ်ားကုိ ဖိတ္ေခၚ ေစခဲ့ပါတယ္။ နာဗာဒိပ္မွတစ္ဆင့္ ဗာရာဏသီ (ကာခ်ီ)ကုိ သြားေရာက္ကာ ဗာရာဏသီဘုရင္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ေဆးက်မ္း၊ ေဗဒင္က်မ္း၊ တြက္ရုိး က်မ္း၊ ဥပေဒက်မ္း အပါအ၀င္ က်မ္း ေပါင္း ၃၃၆ က်မ္းကုိ ရယူခဲ့ကာ ဒီက်မ္းေတြကုိ ျမန္မာ ဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိဖို႔ ဗာရာဏသီမွ ပ႑ိတ ၈ေယာက္ကုိ ေစလႊတ္ခဲ့ပါတယ္။
        ျမန္မာႏုိင္ငံေရာက္ေတာ့ ဘာသာေဗဒ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ရဟန္းေတြ ဦးေဆာင္ကာ လူပညာ ရွိေတြ နာဗာဒိပ္မွ ပ႑ိတေတြ ဗာရာဏသီမွ ပ႑ိတေတြ ပူးေပါင္းၿပီး ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိ ခဲ့ပါတယ္။ က်မ္းအားလံုးဟာ အိႏၵိယက ေရွးက်မ္း ေတြျဖစ္ပါတယ္။
        ဥပမာ - ေဆးက်မ္းဆုိရင္ မာဏ၀ေဆးက်မ္း၊ ဓႏၷိ်ႀတိေဆးက်မ္း၊ အာယုေဗဒေဆးက်မ္းေတြကုိ ျပန္ဆုိခဲ့ပါတယ္။
        ေဗဒင္က်မ္းဘက္ကဆုိရင္ သူရိယသိဒၶႏၱ က်မ္းေတြ ေလလာ၀တီက်မ္း၊ ၿဗိဳ႕ေဟဇာတက၊ ဆပၪၥကဟူးရားက်မ္း၊ ရာဇမတၱ၊ ေဇာတိတတၱ၊ ကရာမဇိဏ၊ သေရာဒယ ေဗဒင္က်မ္း စသည့္ က်မ္းေပါင္း ၃၀-ေက်ာ္ကုိ ဘဂၤါလီက၊ နာဂရီက၊ သကၠထက ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာပညာရွင္ေတြက လက္ေတြ႕အသံုးခ်ခဲ့ပါ တယ္။
        သေရာဒယေဗဒင္ပညာဟာ ခက္ခဲေတာ့ ျမန္မာတို႔က အာယုစန္းေဗဒင္ပညာဆုိၿပီး တီတြင္ အသံုးခ်ခဲ့ၾကပါတယ္။ ျမန္မာတုိ႔က တီတြင္ဉာဏ္ ေကာင္းတဲ့အခါမွာ အိႏၵိယက်မ္းေတြ မ်ားစြာကို ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ မ်က္ႏွာစာမွာ သြတ္သြင္းခဲ့ၾက ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အိႏၵိယရဲ႕ ေရွးဓေလ့နဲ႔ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ဓေလ့ေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု တူခဲ့ တာ ျဖစ္ပါတယ္။
        ၁၉၀၄ ခုႏွစ္ကဆုိရင္ ဘဂၤါလီ ေဗဒင္ဆရာ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ခ်က္တာဂ်ီ (ဘီေအ)က ျမန္မာႏိုင္ငံ မွာ The New Light of Astrology စာအုပ္ကုိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ိခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေခတ္က ပညာရွင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက် ၾကပါတယ္။
        ဇနမ နကၡတ္အပါအ၀င္ နကၡတ္ကုိးခုိင္၊ နကၡတ္ေျခာက္ခုိင္၊ ေကတုပတကီဒသာ၊ နကၡတၱိ တဒသာ၊ ၀ိေသာတၱိရီဒသာ စနစ္ေတြကုိ ျမန္မာ ပညာရွင္ေတြက ေလးေလးစားစား အသံုးျပဳခဲ့ၾက ပါတယ္။ ၁၉၄၅-ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္း တုိးတက္တဲ့ ျမန္မာေဗဒင္ဆရာအခ်ိဳ႕က အန္စီလဟီရီးရဲ႕ အိႏၵိယေဗဒင္ျပကၡဒိန္ကုိ ယေန႔အထိပါပဲ။ လူငယ္ ေတြဟာ လဟီရီးရဲ႕ အာယနကုိ သံုးၾကပါတယ္။
        ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္း ျမန္မာႏုိင္ငံက ေကပီစနစ္စာအုပ္ေတြ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီး ဘီဗီြရာမာန္ရဲ႕ စာအုပ္ေတြကေတာ့ ၁၉၄၀ ခုႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ျမန္မာႏုိင္ငံ ေဗဒင္ဆရာေတြ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေကပီစနစ္ ကို လူငယ္ေတြအမ်ားဆံုး ေလ့လာၾကပါတယ္။
        ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာ့အရာရွိ တစ္ေယာက္ က အိႏၵိယႏုိင္ငံမွ ေဗဒင္က်မ္းေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္ ယူလာခဲ့ၿပီး ျမန္မာဘာသာသုိ႔ ျပန္ဆုိေပးခဲ့လုိ႔ ျမန္မာေဗဒင္ပညာ တုိးတက္လာခဲ့ပါတယ္။
        ထူးျခားတာက ဘင္ေဂါနယ္ ကလကတၱား က ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီး (                              )ရဲ႕  (                         )စာအုပ္ကုိ ျမန္မာေဗဒင္မဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္အျဖစ္ ၈ႏွစ္ တုိင္တုိင္ ေဖာ္ျပခဲ့လုိ႔ လူငယ္ေတြ ဖတ္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာေဗဒင္သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ သင္တန္းမွဴးအျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။
        ယခုအခါ တုိးတက္တဲ့ စာသင္သား၊ ရဟန္း သံဃာေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြဟာ အိႏၵိယ ႏုိင္ငံမွ ေနာက္ဆံုးထုတ္ေ၀တဲ့ စာအုပ္စာတန္း၊ မဂၢဇင္း၊ ေဆာ့၀ဲေတြကုိ ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္နဲ႔ ေလ့လာ ၾကပါတယ္။ သုေတသန ျပဳၾကပါတယ္။ အင္တာ နက္ ေပၚလာေတာ့ ျမန္မာလူငယ္ေတြက ပုိၿပီး ေလ့လာျဖစ္ၾကၿပီး ျမန္မာဘာသာစကားသုိ႔ ျပန္ဆုိ ထုတ္ေ၀ၾကပါတယ္။
        ဘယ္ေလာက္ေခတ္မီတဲ့ နည္းစနစ္သစ္ေတြကုိ ေလ့လာေနပါေစ။ ဇာတာပံုစံကေတာ့ ဘင္ေဂါနည္းစနစ္ကေန ဘယ္မွေရွာင္လႊဲမသြားပါ။ ေရွးကလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ၊ ယခုလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ အဲ .. အယူအဆတစ္ခုကေတာ့ ျမန္မာ့နန္း၊ ျမန္မာ့ဟန္နဲ႔ ကုိက္ညီေအာင္ညိွၿပီး သံုးၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။
        အတြက္အခ်က္မွာ ကြာဟျခင္းမရွိေပမဲ့ ဖလိတအေဟာ ပညာရပ္ကုိ သံုးတဲ့ေနရာမွာ အိႏၵိယနဲ႔ ျမန္မာတို႔ဟာ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကပါတယ္။
        အခုေလာက္ဆုိရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံက နကၡတ္ ေဗဒင္ပညာနဲ႔ အိႏၵိယႏုိင္ငံက နကၡတ္ေဗဒင္ပညာ ကြာဟမႈကုိ သိေလာက္ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့  အေျခခံေတြ အားလံုးကေတာ့ အိႏၵိယ ဘင္ေဂါျပည္နယ္က နကၡတ္ေဗဒင္ ပညာရပ္ေပၚမွာ မူတည္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
        ျမန္မာႏုိင္ငံက ေဗဒင္ပညာဟာ ေနာင္ႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ဘင္ေဂါနယ္က နည္းေဟာင္း ေတြထဲမွာပဲ မွီတြယ္ေနအံုးမယ္ဆုိတာ ယံုမွားစရာ မရွိတာ အမွန္ပါ။



0 comments

ကေလးရဲ႕ကံၾကမၼာဟာ မိခင္လက္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ေခတ္

Published on Wednesday, December 19, 2012 in


အခန္း(၁)

ဘယ္မိခင္ေလာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလြယ္ထား ရတဲ့ သူ႔ရင္ေသြးေလးအတြက္ မေမြးဖြားခင္က တည္းက အမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္ကူးယဥ္ေလ့ရွိပါတယ္။
သူမရဲ႕ ရင္ေသြးေလးဟာ ကိုယ္အဂၤါနဲ႔မွ ျပည့္ စံုပါ့မလား။ ပညာမွတတ္ပါ့မလား။ လူေတာ္ လူေကာင္းျဖစ္ပါ့မလား။
လူအမ်ားေငးၾကည့္ရ ေလာက္တဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ သူေလးျဖစ္ပါ့မလား။ မိခင္ကိုခ်စ္တဲ့ ကေလးျဖစ္ပါ့မလား။
စတဲ့ သို႔ေလာ သို႔ေလာ စိတ္ကူးေတြဟာ ပလံုစီေနေလ့ ရွိၾကပါတယ္။
    ၀မ္းဗိုက္မို႔မို႔ေလးကို ပြတ္ရင္း ဘုရားအ ႀကိမ္ႀကိမ္ရွိခိုးၾက၊ ဆုေတာင္းၾကနဲ႔ မေမြးေသးတဲ့ ကေလးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး လွဴဒါန္းၾကနဲ႔၊ ဗိုက္ထဲက ကေလးအတြက္ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစား ၾကတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။
ကေလးငယ္ဟာ မိခင္ရဲ႕ ၀မ္းဗိုက္ထဲရွိကတည္းက မိခင္ရဲ႕အခ်စ္ကို ခံေနရၾကတာေပါ့။
    ေရွးေခတ္က မိခင္ေလာင္းတစ္ေယာက္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ၾကရၿပီဆိုရင္ သားေယာက်္ား ေလး လိုခ်င္တဲ့မိခင္က သား႐ူး႐ူးသလို သမီးမိန္း ကေလးလိုခ်င္တဲ့သူကလည္း သမီး႐ူး ႐ူးၾကေလ့ ရွိၾကပါတယ္။
သားဆိုရင္ ဘယ္လိုနာမည္၊ သမီးဆိုရင္ ဘယ္လိုနာမည္ေပးမယ္ဆိုပဲ နာမည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေရြးခ်ယ္ရတာ အေမာပါပဲ။
    ကိုယ္၀န္စၿပီး ေဆာင္စဥ္ကတည္းကလည္း ဗိုက္ထဲက ကေလးဟာ ဘာေလးေမြးမယ္ဆိုတာ ကိုေတာ့ မိန္းမႀကီးေတြက ေ၀ဖန္ဆံုးျဖတ္ေျပာ ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
ဟုတ္တာလည္းရွိတယ္။ မ ဟုတ္တာလည္းရွိပါတယ္။ မိခင္ျဖစ္သူကေတာ့ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ သူ႔ကိုယ္၀န္ကို ေစာင့္ေရွာက္ ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
    တကယ္လို႔ေမြးလာတဲ့ ကေလးဟာ မိခင္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ကေလးျဖစ္ခဲ့ရင္ အရမ္း၀မ္းသာ ၾကသလို ထင္ထားသလို မျဖစ္လာရင္ စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ျဖစ္သြားေပမဲ့
လိုခ်င္တာရရ မရရ ကေလးအေပၚ မၿငိဳျငင္တက္ၾကပါ။ ငါ့ကံပါပဲဆိုၿပီး ကံၾကမၼာကို ပံုခ်ေလ့ရွိၾကပါတယ္။
    ယခုဒီေခတ္မွာေတာ့ အဲ့ဒီအေတြးအေခၚ ေကာင္းအခ်ဳိ႕ ေပ်ာက္ကြယ္စျပဳလာပါၿပီ။ မိခင္ ေကာင္းအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ ေခတ္လဲကုန္ သြားပါၿပီး။ မိခင္ဗိုက္ထဲက ကေလးဟာ
ဘာေလး ေမြးမလဲဆိုတာ မိခင္ကိုယ္တိုင္ အပ္ထရာေဆာင္း မွာ ၾကည့္လို႔ရတဲ့ ေခတ္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ၀မ္းဗိုက္ထဲ မွာရွိတဲ့ ကေလးဟာ ေယာက်္ားေလးလား၊ မိန္း ကေလးလား၊
အမႊာလား၊ ႐ိုး႐ိုးေမြးရမွာလား၊ ခြဲစိတ္ေမြးရမွာလားကို ႀကိဳတင္သိခြင့္ရတဲ့ေခတ္ ပါ။
    ႐ုပ္ျမင္သံၾကား အပ္ထရာေဆာင္းကလည္း မွားခဲ့ေတာ့ မိခင္ဟာ ကေလးေတြအတြက္ ႀကိဳ တင္ၿပီး ပစၥည္းစုထား တာတို႔ကို လုပ္လို႔ရလာပါ တယ္။ သိပၸံပညာက မိခင္ဘယ္ေတာ့ေမြးမယ္၊
လက္ရွိကိုယ္၀န္ဟာ ဘယ္ေလာက္ ရွိေနၿပီဆိုတာ ေတြကို ႀကိဳတင္ေျပာျပေနေတာ့ သာမန္ကိုယ္၀န္ ေဆာင္ရတဲ့ရက္ကို မသိရင္လည္း အေရးမႀကီး ေတာ့ပါ။ သိပၸံက ေျပာျပပါလိမ့္မယ္။
    သားလိုခ်င္ရင္သား၊ သမီးလိုခ်င္ရင္သမီး ရႏိုင္တဲ့ေခတ္ျဖစ္လာပါၿပီ။ ကေလးကို ႐ိုး႐ိုးပဲ သမား႐ိုးက်ေမြးရမယ္ဆိုရင္ မိခင္ေလာင္းဟာ ကေလးအတြက္ အခ်ိန္ေစာင့္႐ုံမွအပ ဘာမွ
တာ၀န္ယူစရာမလိုေပမဲ့ အေျခအေနအရ က်န္း မာေရးအရ ခြဲစိတ္ၿပီး ေမြးရမယ္ဆိုရင္ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။
    တတ္သိတဲ့ ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ဟာ မိခင္ေလာင္းအတြက္ အလုပ္ေတြအမ်ားႀကီး လုပ္ေပးလို႔ရပါတယ္။ ေဗဒင္ပညာရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ကေလးကံၾကမၼာကို မိခင္လိုခ်င္သလို ဖန္တီးႏိုင္ တဲ့ေခတ္ကို ေရာက္ေနၿပီ။


အခန္း (၂)

 ေရွးအခါက လူႀကီးသူမေတြ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခုက လူေတြဟာ သူတို႔ကံနဲ႔ သူတို႔လာ ၾကတာပါတဲ့။
မိခင္ရဲ႕ ၀မ္းထဲေရာက္ကတည္းက အဲ့ဒီကေလးရဲ႕ ကံၾကမၼာက ကေလးကို ဘာျဖစ္ မယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ
 ျပဌာန္းထားၿပီးသား လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။ ေရွးေရွးက စကားေတြဟာ အဲဒီတုန္းက မွန္ေကာင္းမွန္ႏိုင္ ေပမဲ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုထဲမွာေတာ့ နည္းနည္းကြဲ မယ္ထင္တယ္။
ဒါမွမဟုတ္ရင္လဲ တက္တက္စင္ လြဲခ်င္လြဲပါလိမ့္မယ္။
    ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဗိုက္ခြဲၿပီးေမြးဖြား ရတဲ့ မိခင္ေလာင္းဟာ သူ႔ကေလးရဲ႕ ကံၾကမၼာ အတက္အက်ေတြကို တတ္သိတဲ့ ေဗဒင္ပညာရွင္ ရဲ႕ အကူအညီေတြနဲ႔ ျပဳျပင္ႏိုင္ဘို႔ပါပဲ။
မိခင္ဟာ ကေလးကို ကံၾကမၼာေစခိုင္းသမွ် လုပ္စရာမလိုပဲ ကိုယ့္ကံၾကမၼာဖန္တီးတာလို႔ေျပာေတာ့ ခံေန႐ုံပါ ပဲ။
    ေဗဒင္ပညာဟာ မိခင္ ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး
    (က)    မိခင္အတြက္ ကံေကာင္းမဲ့ရက္ (ခြဲစိတ္ခံရတဲ့အတြက္ ေဘးအႏၲရာယ္ကင္းေစမဲ့ ရက္ေရြးေပးႏိုင္ပါတယ္)
    (ခ)    ေမြးလာမဲ့ကေလးရဲ႕ ေမြးဇာတာ (႐ိုး႐ိုးေမြးရင္ ဘာမွစဥ္းစားေပးလို႔မရေပမဲ့ ခြဲစိတ္ ေမြးတဲ့ကေလးကို လိုခ်င္တဲ့လဂ္၊ ဇနမစန္းၿဂိဳလ္၏ ႀကိဳက္တာေတြကို စိတ္တိုင္းက် ေရြးခ်ယ္ေပးလို႔ ရပါတယ္)
    (ဂ)    ကေလးရဲ႕ အတိတ္ကံကို ျပဳျပင္ႏိုင္ မႈ (အတိတ္ကံက ျပဌာန္းတာေတြကို ပစၥဳပၸန္ကံက ဖန္တီးေပးတာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေဗဒင္ပညာရပ္က ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ကေလးဟာ ေရနစ္မယ့္ေဘး၊
အတိတ္ကံကတည္းက ပါလာတယ္။ ပစၥဳပၸဳန္ ကံဇာတာကို ေဗဒင္ဆရာက ျပဳျပင္ေပးထားေတာ့ ကေလးဟာ ေရေတာ့နစ္မယ္။ မေသႏိုင္ဘူး အဲ့ဒီလို ျပဳျပင္ေပးလို႔ ရပါတယ္)
    မိခင္ဟာ သူ႔ကေလးအတြက္ ေဗဒင္ဆရာ နဲ႔တိုင္ပင္ၿပီး ကေလးရဲ႕ ေမြးဇာတာမွာ
    (၁)    လိုခ်င္တဲ့လဂ္ကို ရယူေစလို႔ရပါ တယ္။
    (၂)    လိုခ်င္တဲ့ ဇနမစန္းကို ရယူေစလို႔ရ ပါတယ္။
    (၃)    အရိဌ ပါပကတၱရီ ဒုဌာနအိမ္မွာ ၿဂိဳလ္ေတြရပ္တည္ျခင္းမွ ကင္းေအာင္ လုပ္ေပးလို႔ ရပါတယ္။
    (၄)    မာလာအရိဌေတြ မျဖစ္ေအာင္လုပ္ ေပးလို႔ရပါတယ္။
    (၅)    ေကာင္းတဲ့ ရာဇယုဂ္၊ ဓနယုဂ္၊ ကိတၱိယဳဂ္ေတြရေစဖို႔ လုပ္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
    အဲ့ဒီေတာ့ ကေလးရဲ႕ကံၾကမၼာဟာ ဘယ္ ေလာက္ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သလဲဆိုတာ စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။


အခန္း (၃)



 
 
 
သာမန္ေမြးတဲ့ကေလးနဲ႔ ခြဲစိတ္ေမြးတဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံၾကမၼာဟာ မတူႏိုင္တာ ေတာ့ အမွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ နမူနာတစ္ခ်ဳိ႕ကို တင္ျပပါမယ္။ ေအာက္ပါဇာတာ သံုးေစာင္ကို ၾကည့္ပါ။
    ဒီဇာတာရွင္ သံုးေယာက္စလံုးဟာ လူ႔ေလာ ကမွာမရွိေတာ့ပါ။
    ဇာတာ(က)ဆိုရင္ ေမြးဖြားၿပီး သိပ္မၾကာ ခင္မွာ သူ႔မိခင္က ကေလးကို မေကၽြးႏိုင္လို႔ သူမေရာ ကေလးပါသတ္ၿပီး ေသၾကပါတယ္။ ဇာတာ (က)ရဲ႕ ၿဂိဳလ္ေတြကိုၾကည့္ပါ။
    လဂ္ကို ပါပၿဂိဳလ္ျဖစ္တဲ့ ၁ေႏြၿဂိဳလ္(၆တန္႔ သခင္)၊ စေနၿဂိဳလ္ (၁၂တန္႔သခင္)တို႔ျမင္ထားၿပီး ဘယ္ေကာင္းတဲ့ ၿဂိဳလ္တစ္လံုးမွ လဂ္ကို မျမင္ ထားၾကပါ။ လဂ္သခင္ ၅ေတးၿဂိဳလ္ဟာ
၂တန္႔မွာ ရပ္ၿပီး ၂တန္႔သခင္ ၃ဂၤါ(ပါပၿဂိဳလ္) ပူးေနပါတယ္။ ၂ဂၤါဟာ စေနလဂ္၊ ရာဟုတို႔ရဲ႕ ခံထားရပါတယ္။ ကေလးဟာ ကံၾကမၼာဟာ ရွင္သန္မလာေတာ့ပဲ ကံၾကမၼာျပဳလုပ္သမွ် ခံခဲ့ရပါတယ္။
    တကယ္လို႔ ဒီ(ဂ)ဇာတာဟာ ခြဲစိတ္ေမြးရ မယ္ဆိုရင္ ေမြးခ်ိန္ကို ျပဳျပင္ေပးလိုက္ရင္ ကေလး ရဲ႕ကံၾကမၼာလည္း ေျပာင္းလဲသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သတ္ေပမယ့္ ကံပါလို႔ ေသခ်င္ေသလိမ့္မယ္။
 မိခင္ဟာ သူမေကၽြးေမြးႏိုင္လို႔ ကေလးေစာင့္ ေရွာက္ေရးဌာန (သို႔မဟုတ္) အျခားတစ္စံုတစ္ ေယာက္က ေမြးစားလိုက္ေတာ့ ကေလးဟာ မေသေတာ့ဘူးေပါ့။
    ေဗဒင္ဆရာက ကေလးရဲ႕လဂ္ကို သိဟ္ရာ သီ(သို႔မဟုတ္) ဓႏုရာသီမွာထားၿပီး
    ေမြးေစခဲ့ရင္ ဗာလာအရိဌေၾကာင့္ ကေလး ခ်ဴခ်ာ႐ုံပဲ ခ်ဴခ်ာပါမယ္။ လဂ္ကို
    ကယ္တင္ရွင္ၿဂိဳလ္ ၅ေတး ၿဂိဳလ္က အားနဲ႔ ျမင္ထားတဲ့အျပင္ အဘယ္ပါပၿဂိဳလ္ရဲ႕အျမင္ပါ မခံရေတာ့ ကေလးအသက္ကိုေတာ့ ခ်မ္းသာရာ ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
မိခင္က ကေလးကို အဆိပ္ခတ္ ရင္ေတာင္မွ အခ်ိန္မွီကယ္မည့္သူေရာက္လာကာ ေဆးကုသလို႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
    ဇာတာ(ခ)ဆိုရင္ အဲ့ဒီကေလးဟာ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။ ကေလးပုခတ္ထဲ အိပ္ေနခ်ိန္မွာ အိမ္မွာရွိတဲ့ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြး ဟာ ႐ူးၿပီးေတာ့ကိုက္လိုက္တာ
အူေတြထြက္ၿပီး ေသသြားရွာပါတယ္။ အျပင္ကျပန္လာတဲ့ မိခင္ ဟာ ကေလးရဲ႕ ကံၾကမၼာဆိုးကိုျမင္ၿပီး သတိလစ္ သြားခဲ့ပါတယ္။ ဇာတာ(ခ)ရဲ႕ၿဂိဳလ္ေတြကို ၾကည့္ရ ေအာင္။
    ဇနမစန္းဟာ ဂ႑မိေနၿပီး ရာဟုပူးၿပီး အဂၤါ ျမင္ထားပါတယ္။ ၆တန္႔သခင္ ၅ေတးဟာ ဂတန္႔ မွာရပ္ေနပါတယ္။ လဂ္ကို ၁ေႏြ (၂တန္႔သခင္ ၿဂိဳလ္)နဲ႔ စေန(ဂတန္႔သခင္ၿဂိဳလ္)တို႔ ပူးထားပါ တယ္။
 အဂၤါဟာ ၆တန္႔မွာ ရပ္ေနပါတယ္။ လဂ္ႏွင့္စန္း ၂ခုစလုံးကိုျဖတ္ေနလို႔ အရိဌေတြမွာ ဖ်က္ဆီးႏိုင္တဲ့ ေသာမၿဂိဳလ္ေတြက အလုပ္လုပ္ ေပမဲ့ အစြမ္းမျပႏိုင္ခဲ့တာပါ။
    အဆိပ္အိမ္ျဖစ္တဲ့ ၿဗိစၧာရာသီသခင္ အဂၤါ ဟာ စန္းကို ျမင္ေနတဲ့အခါ အဆိပ္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ တဲ့ ေခြးကိုက္ခံရတာပါ။ (ဒီေနရာမွာ ေခြးသာ မကိုက္ခဲ့ရင္ အျခားအဆိပ္ရွိသတၱ၀ါ
တစ္ေကာင္ ေကာင္က ကိုက္ကိုကိုက္ခံရမဲ့ေဘးေတြ႕ရမွာေသ ခ်ာပါတယ္။)
    ဇာတာ(က)လိုပါပဲ ဒီကေလးသာ ခြဲစိတ္ၿပီး ေမြးရမယ္ဆိုရင္ ေမြးတဲ့အခ်ိန္ကို ေျပာင္းလဲေပး႐ုံ နဲ႔ ေသတဲ့အထိ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ နည္း နည္းပါးပါးဒဏ္ရာ႐ုံပဲျဖစ္မွာပါ။
အခု ေသြး႐ိုးသား ႐ိုးေမြးေတာ့ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပဲ ရပ္ၾကည့္ေနရတဲ့အ ေျခအေန ျဖစ္သြားရပါေတာ့တယ္။
    ကရကဋ္ရာသီလဂ္ျဖစ္မဲ့အစား တူလဂ္ျဖစ္ ခဲ့ရင္ လဂ္ဟာ ဘယ္ပါပၿဂိဳလ္နဲ႔မွ မဆပ္စပ္ေတာ့ ဘဲ ၂လၤာဟာ ၁၀တန္႔သခင္ျဖစ္ကာ အားရွိသြား မွာျဖစ္ပါတယ္။
    ၅တန္႔ ၄ဟူး ၆ၾကာတို႔ရဲ႕ ဆက္သြယ္မႈဟာ လဂ္ကို အထူးအက်ဳိးျပဳမွာျဖစ္ပါတယ္။
    ဇာတာ(ဂ)ကလည္း တစ္မ်ဳိးထူးျခားတာ ပါပဲ၊ ကေလးဟာ ရွစ္ႏွစ္သားအရြယ္မွာ ေဆာ့ရင္း ေရတြင္းထဲ ျပဳတ္က်ကာ ေရနစ္ၿပီးေသခဲ့ပါတယ္။ ေရထဲျပဳတ္က်ကာ
ဘယ္သူမွမသိေတာ့ ကေလး ေပ်ာက္လို႔လိုက္ရွာေတာ့မွ အသက္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ကေလးကို ေရတြင္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့ရတာျဖစ္ပါ တယ္။
    ဇာတာ(ဂ)ကိုၾကည့္ပါ။ လဂ္ကို ပါပၿဂိဳလ္ ျဖစ္တဲ့ ၃ဂၤါ(ဂတန္႔သခင္)နဲ႔ စေန(၆တန္႔သခင္) ပူးေနရပါမယ္။ ၁၂တန္႔သခင္၊ ၁ေႏြက ၂တန္႔ သခင္၊ ၆ၾကာနဲ႔ပူးၿပီး ၅တန္႔သခင္ ၄ဟူးကို ပူးထား ပါတယ္။
ကယ္တင္ရွင္  ၅ေတးကလည္း အျပန္ အလွန္မရွိပါ။ ရွစ္ႏွစ္အထိ ကေလးအသက္ရွင္ လာတာဟာ ၂လၤာတာ ဂ႑မမိလို႔ပါ။ ဒါေတာင္မွ ၂လၤာကို ၃ဂၤါနဲ႔ စေနတို႔ ညႇပ္ထားပါတယ္။
    ဂတန္႔မွာ ရာဟုရွိျခင္း၊ ေရၿဂိဳလ္ကို ရာဟု ျမင္ထားျခင္း ၂လၤာက ရာသီပိုင္ရွင္ျဖစ္ျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ ေရနစ္ေသရတာျဖစ္ပါတယ္။
    လဂ္ဟာ ပထ၀ီလဂ္ျဖစ္ေတာ့ ေျမႀကီးထဲ ျပဳတ္က်သြားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးရဲ႕ ကံ ၾကမၼာဆိုးကို မိဘေတြကလည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ ဘဲ ၾကည့္ေနရပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ
ကေလး ဟာ ခြဲစိတ္ေမြးဖြားခဲ့ရင္ ေဗဒင္ဆရာက ကေလးရဲ႕ ကံၾကမၼာကို တစ္မ်ဳိးတဖံုေျပာင္းလဲေပးႏိုင္မွာ ေသ ခ်ာပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကေလးရဲ႕ လဂ္ကို ေနရာေျပာင္းေပးမွာျဖစ္လို႔ပါ။
   

    ေဗဒင္ဆရာက ကေလးရဲ႕ လဂ္ကို ၿဗိစၧာရာ သီမွာထားခ်င္ပါတယ္။ ၿဗိစၧာလဂ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ၆တန္႔ သခင္ ၃ဂၤါ၊ ဂတန္႔သခင္ ၄ဟူး၊ ၁၂တန္႔သခင္ ၆ၾကာတို႔က လဂ္ကို ဘယ္လိုမွ မျမင္ေတာ့ပါ။
 ၂လၤာကလည္း ၉တန္႔သခင္ ၁၀တန္႔မွာရပ္တဲ့အ တြက္ အားရွိသြားပါတယ္။ လဂ္ကလည္း ကယ္ တင္ရွင္ ၅ေတးၿဂိဳလ္နဲ႔ ပူးထားလို႔ အားရွိသြားပါ လိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေရနစ္ေသ ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။
    ေရနစ္ခ်င္နစ္ပါလိမ့္မယ္။ မေသႏိုင္ေတာ့ ပါ။ ကယ္မဲ့သူေတြ အခ်ိန္မွီေရာက္လာပါေတာ့ မယ္။ အဲ့ဒါပါပဲ။ ေဗဒင္ပညာရွင္ရဲ႕ အကူအညီဟာ …..

အခန္း(၄)

 နိဂံုးခ်ဳပ္ရမယ္ဆိုရင္ ခြဲစိတ္ေမြးရတာ ဘာမွ အခက္အခဲမရွိသလို ကေလး(၃)ေယာက္ပဲရႏိုင္ လို႔ ကေလးလည္း မေဖာင္းပြေတာ့ပါ။ ကိုယ့္က ေလးေတြရဲ႕
ကံၾကမၼာေတြကို မိခင္ဟာ နကၡက္ေဗဒင္ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ညႇိႏႈိင္းၿပီး ကယ္တင္ ႏိုင္တဲ့အျပင္ ကယ္တင္ဖို႔အခြင့္အေရးလည္း ရလာ မွာပါပဲ။
    ဒါဟာ … ေဗဒင္ပညာရဲ႕ ေက်းဇူးပဲ မဟုတ္ ပါလား။